13

Ciąg dalszy tego wpisu ->  klik. 22.11.2020 r. Po mszy wybrałam się na mały rekonesans. Jakiś czas temu wpadłam na pewien pomysł i postanowiłam sprawdzić, czy możliwe będzie jego zrealizowanie. Wierzenicę opuściłam tzw. ścieżką im. Augusta Cieszkowskiego. Ledwo na nią wjechałam, to postanowiłam się zatrzymać, aby zrobić zdjęcia. W tle, za choinkami, widać dawną karczmę -> klik. Ten odcinek drogi wyłożony jest kamieniami, co przy pewnym nachyleniu terenu sprawia, że łatwiej jest się wspiąć na górę. Aleja drzew, ciągnąca się w lewo, to dalszy odcinek ścieżki im. Augusta Cieszkowskiego. Dojechawszy do najbliższego skrzyżowania, należy skręcić w lewo, aby dalej podążyć ścieżką i tym samym dotrzeć do drogi różańcowej, prowadzącej do Kicina. Jednak ja skręciłam w prawo i oto moim oczom ukazał się taki widok: Droga wyglądała niemalże jak perski dywan. Spowodowane to było tym, że liście z okolicznych krzewów opadły, tworząc miękką warstwę. Kawałek dalej wystraszyły mnie (a w zasadz...

15.11.2020 r. Ten dzień z samego rana zapowiedział się, że będzie niezwykły, ale w najśmielszych snach nie przypuszczałam, co mnie czeka. Kiedy wstałam, to odkryłam, że po całym tygodniu jesiennej szarugi, zachmurzonego nieba, niekiedy mżawki, wszelki ślad zniknął. Za oknem było widać piękne, błękitne niebo. Promienie słoneczne odbijały się akurat od szyb znajdujących się w oknie przeciwległego bloku i wpadały wprost do mojego pokoju. Moje serce już w tym momencie się uradowało. Kiedy wyszłam z pokoju, akurat jeden ze współdomowników wszedł do kuchni i włączył radio. Dodam, że u nas słucha się radia Poznań (dawna nazwa: radio Merkury). Właśnie kończyła się jakaś piosenka. Po zaledwie kilku ostatnich nutach zorientowałam się, że był to... utwór Kombi! Dokładniej: "Komputerowe serce". Moje żywe i tętniące jeszcze bardziej się ucieszyło. Dostałam skrzydeł.  Kiedy wyprowadzałam rower przed blok, usłyszałam, że ktoś dzwoni domofonem. Spojrzałam przez szybę w drzwiach, kto będzie w...

Ciąg dalszy tego wpisu -> klik. 25.10.2020 r. Po mszy tradycyjnie postanowiłam wybrać się na przejażdżkę po Puszczy Zielonce. Jednak najpierw podjechałam na wierzenicki cmentarz. Chciałam zrobić aktualne zdjęcia grobu nieznanego żołnierza oraz grobu Powstańców Wielkopolskich, o których ks. Przemysław wspomniał w czasie mszy. Na tym też oto cmentarzu pochowani są Wacława i Eugeniusz Buczyńscy. Ich postacie zostały opisane w najnowszym numerze Wierzeniczeń, ale będąc na cmentarzu jeszcze nie wiedziałam o tym fakcie, choć gazetkę miałam schowaną w sakwie rowerowej... Dopiero, gdy dojechałam do Wierzonki, spotkałam akurat wnuka Państwa Buczyńskich i On mnie uświadomił, że Jego Dziadkowie zostali wspomnieni w Wierzeniczeniach. Jemu też zawdzięczam poniższe zdjęcie nagrobka, wykonane tego samego dnia. Miałam przyjemność poznać osobiście Panią Wacławę. O dziwo, pamiętała mojego wujka, który był kierownikiem szkoły w Wierzenicy ( klik ). Jaki ten świat bywa mały, nieprawdaż?  Cie...