13

Dzisiaj mija rok od wydarzenia, które wydawało mi się kiedyś nierealne do zorganizowania. Jednak w Wierzenicy wszystko jest możliwe. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------   Rok 2020. Przygotowywałam się do tej ważnej chwili od kilku tygodni. Wstępny plan był zupełnie inny i nie uwzględniał mojego wspólnego występu z chórem. Chciałam tylko, aby "Moniuszko" zaśpiewał, a ja miałam się temu przyglądać z kościelnej ławki i porobić kilka zdjęć. Jednak Bóg przygotował kompletnie inny scenariusz... W 2015 r. podjęłam pierwsze próby zorganizowania całego tego przedsięwzięcia. O dziwo - wiele rzeczy wskazywało na to, że wszystko ma szansę się udać. Jednak nie wiedziałam wówczas jednej rzeczy -  że moja choroba osiąga swoje apogeum. Było ze mną naprawdę źle. Musiałam porzucić wszelkie plany. Postanowiłam wszystkie swoje siły skupić na walce o życie, a przede wszystkim na tym, aby dowied...

Ciąg dalszy tego wpisu ->  klik. 22.11.2020 r. Po mszy wybrałam się na mały rekonesans. Jakiś czas temu wpadłam na pewien pomysł i postanowiłam sprawdzić, czy możliwe będzie jego zrealizowanie. Wierzenicę opuściłam tzw. ścieżką im. Augusta Cieszkowskiego. Ledwo na nią wjechałam, to postanowiłam się zatrzymać, aby zrobić zdjęcia. W tle, za choinkami, widać dawną karczmę -> klik. Ten odcinek drogi wyłożony jest kamieniami, co przy pewnym nachyleniu terenu sprawia, że łatwiej jest się wspiąć na górę. Aleja drzew, ciągnąca się w lewo, to dalszy odcinek ścieżki im. Augusta Cieszkowskiego. Dojechawszy do najbliższego skrzyżowania, należy skręcić w lewo, aby dalej podążyć ścieżką i tym samym dotrzeć do drogi różańcowej, prowadzącej do Kicina. Jednak ja skręciłam w prawo i oto moim oczom ukazał się taki widok: Droga wyglądała niemalże jak perski dywan. Spowodowane to było tym, że liście z okolicznych krzewów opadły, tworząc miękką warstwę. Kawałek dalej wystraszyły mnie (a w zasadz...